"Çok özel bir tarafın yoktu
Ne çok havalı ne çok havadar
Hatta biraz boğucu
Çokça yorucu
Bazı günler pas kokardın
Ve her zaman küs olurdun
Bana ve hayata
Köşedeki bakkala
Ama
Kettleda sular kaynattım
Boğazımdan içeri akıttım
Öyle bir his sensizlik
Kalbimi yaktı
Öyle bir acı sensizlik
İçimi yaktı
O kelimeyi yanlış söylerdin
Rengi atmış tişört giyerdin
Boyun biraz kısaydı
Dünyan çok dardı
Eğriyi hep doğru sayardın
Konuşmaz konuşmaz konuşmazdın
Kafan hep kıyak
Bana çokça uzaktın
Ama
Kettleda sular kaynattım
Boğazımdan içeri akıttım
Öyle bir his sensizlik
Kalbimi yaktı
Öyle bir acı sensizlik
İçimi yaktı"
Demiş Melis Danışmend ve çok da iyi etmiş. Albümdeki birçok şarkıyı "bunu ben yazsam böyle yazardım" diyerek dinliyorum. O yüzden bu blogda bol bol o şarkılara rastlamanız doğal. Bu şarkı da onlardan biri. Hatta ilk dinlediğimde şok olmuştum. Sonra bu çizimi yaptım gayri ihtiyari, şarkıyı loop'a almış dinlerken.
Bazı şarkılar biz konuşamazken, bizim yerimize dillenir derdimizi anlatırlar.
Kettle benim için onlardan biri. Kahvemi alırken düşüncelere dalıyorum her defasında, acı duyuyorum istemsizce, kulağımda arka fonda şarkı, bir yudum alıyorum ve hayata devam ediyorum, olması gerektiği gibi...
